டெல்லி, ஜன.07; டெல்லி கலவர சதி வழக்கில் உமர் காலித்தின் பிணை மனுவை நிராகரித்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு, இந்திய நீதித்துறையில் பெரும் விவாதங்களைக் கிளப்பியுள்ளது. தனிநபர் சுதந்திரம் மற்றும் அரசின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சமநிலை குறித்து இத்தீர்ப்பு பல கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.
பின்னணி: நீண்ட கால சிறைவாசம்
2020 டெல்லி கலவரம் தொடர்பான வழக்கில் உமர் காலித் செப்டம்பர் மாதம் கைது செய்யப்பட்டார். சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் (UAPA) கீழ் அவர் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டது. சுமார் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக விசாரணையின்றி சிறையில் இருக்கும் நிலையில், அவரது பிணை மனுவை உச்ச நீதிமன்றம் தற்போது நிராகரித்துள்ளது.
நீதிமன்றத்தின் ‘பங்களிப்பு வரிசை’ (Hierarchy of Participation) கோட்பாடு
இந்தத் தீர்ப்பில் நீதிமன்றம் ஒரு புதிய அணுகுமுறையைக் கையாண்டுள்ளது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் ‘முக்கிய மூளையாக’ செயல்பட்டவர்கள் மற்றும் ‘வெறும் ஆதரவாளர்களாக’ இருந்தவர்கள் என இரு பிரிவாகப் பிரித்துள்ளது. உமர் காலித் மற்றும் ஷார்ஜீல் இமாம் ஆகியோரை முதன்மைச் சதிகாரர்களாகக் கருதி பிணை மறுக்கப்பட்டுள்ளது. அதே சமயம், மற்ற ஐந்து பேருக்கு பிணை வழங்கப்பட்டுள்ளது.
விசாரணை தொடங்குவதற்கு முன்பே, காவல்துறையின் குற்றப்பத்திரிகையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இத்தகைய தரவரிசையை நீதிமன்றம் தீர்மானிப்பது சரியானதா என்ற விமர்சனம் எழுந்துள்ளது.
ஜனநாயக உரிமைகள் மீதான தாக்கம்
இந்தத் தீர்ப்பு குறித்து சட்ட வல்லுநர்கள் தெரிவிக்கும் முக்கிய கவலைகள்:
போராட்டமும் பயங்கரவாதமும்: அமைதியான போராட்டத்திற்கும் வன்முறைக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடு இத்தீர்ப்பில் மங்கலாகியுள்ளது. அரசின் கொள்கைகளை எதிர்ப்பது ‘பயங்கரவாதச் செயல்’ என்று முத்திரை குத்தப்பட வாய்ப்புள்ளதாகக் கருதப்படுகிறது.
UAPA சட்டத்தின் பிடி: UAPA சட்டத்தின் கீழ் பிணை பெறுவது ஏற்கனவே கடினமாக உள்ள நிலையில், இத்தீர்ப்பு அந்தச் சட்டத்தின் பிடியை மேலும் இறுக்கியுள்ளது.
விசாரணையின்றி சிறை: ‘விசாரணையே தண்டனையாக மாறக்கூடாது’ என்ற நீதித்துறையின் தார்மீகக் கோட்பாட்டிற்கு இது முரணாக இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
காலித் வழக்கின் தீர்ப்பால் கருத்துச் சுதந்திரம் கவலையளிக்கிறது.
தனிநபர் சுதந்திரம் என்பது அரசியலமைப்பு வழங்கிய அடிப்படை உரிமை. உமர் காலித் வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு, எதிர்காலத்தில் கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் போராட்ட உரிமைகள் எவ்வாறு கையாளப்படும் என்பதற்கான ஒரு கவலையளிக்கும் முன்னுதாரணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. நீதித்துறை தனது முடிவுகளில் தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டியது ஜனநாயகத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கு அவசியமாகும்.